Stanowisko Una Voce w sprawie Mszału z 1962 roku. Wprowadzenie

Msza

 

Za portalem Nowy Ruch Liturgiczny przytaczamy cykla artykułow, które sa istotnym wkładem w odbywającą się w Kościele debatę na temat odnowy liturgicznej. Zachęcamy do uważnej lektury.
Fœderatio Internationalis Una Voce
Wprowadzenie do serii: Artykuły FIUV o Mszale z 1962 roku tłumaczenie z angielskiego: Dominika Krupińska, Krzysztof Postek MMXII


Wprowadzenie do serii: Artykuły FIUV o Mszale z 1962 roku Artykuły te zostały napisane z myślą o pobudzeniu i wzbogaceniu debaty na temat Mszału z 1962 roku wśród katolików „przywiązanych do wcześniejszych tradycji liturgicznych” oraz innych ludzi zainteresowanych odnową liturgiczną Kościoła. Stanowiska zajmowane w tych artykułach nie wiążą Federacji Una Voce ani jej organizacji członkowskich; stanowią jedynie przydatny wkład w debatę. Nie mają również na celu osobistej ani moralnej krytyki ludzi, którzy dawniej czy obecnie przyjmowali lub wspierali krytykowane reformy. Przy opracowywaniu tych artykułów przyjęliśmy robocze założenie, że chociaż nasi współbracia-katolicy działają w dobrej wierze, jednak ożywiona i wsparta solidnymi argumentami debata jest konieczna, jeśli inni ludzie działający w dobrej wierze mają także działać w świetle właściwego rozumienia rzeczy. Nie jest celem tych artykułów bezpośrednie komentowanie Novus Ordo Missae promulgowanego w 1970 roku. Mówiąc o tym, czym są „wcześniejsze tradycje liturgiczne” i co je czyni „skarbem dla Kościoła” (jak wyraził się papież Benedykt), nie uważamy, że w jakikolwiek sposób postępujemy nielojalnie w stosunku do Ojca Świętego lub autorytetu Stolicy Apostolskiej. Tworzenie rozważań popierających Mszał z 1970 roku, który w przewidywalnej przyszłości będzie istniał obok starszego Mszału i tworzył wspólnie z nim dwie formy rytu rzymskiego, niech pozostanie dla innych. Autorzy niniejszych artykułów pozostają anonimowi, jako że są one dziełem więcej niż jednej osoby; poza tym chcielibyśmy, aby oceniano je na podstawie zawartości, a nie nazwisk autorów. Nie jest naszym zamiarem wikłanie się w polemikę wokół kwestii omawianych w tych artykułach; jednakże przemyślany wkład w debatę jest mile widziany. Będzie on systematycznie uwzględniany przy dalszym analizowaniu tych kwestii. Za punkt wyjścia chcielibyśmy przyjąć kanon 212 § 3 kodeksu prawa kanonicznego z 1983 roku, który mówi o świeckich: Stosownie do posiadanej wiedzy, kompetencji i zdolności, jakie posiadają, przysługuje im prawo, a niekiedy nawet obowiązek wyjawiania swojego zdania świętym pasterzom w sprawach dotyczących dobra Kościoła, oraz — zachowując nienaruszalność wiary i obyczajów, szacunek wobec pasterzy, biorąc pod uwagę wspólny pożytek i godność osoby — podawania go do wiadomości innym wiernym. Ażeby uniknąć możliwych nieporozumień w związku z tym cyklem artykułów, chcielibyśmy ustalić następujące trzy zasady. 1. Artykuły należy uważać za dotyczące rytu rzymskiego oraz historii i kultury kościelnej, które wokół niego wyrosły. Nie powinny być odbierane jako pobieżna ocena — czy to pośrednia, czy to bezpośrednia — różnych tradycji rytów wschodnich. To, co zostanie powiedziane, będzie się w dużej mierze stosować także do nierzymskich rytów Kościoła łacińskiego, lecz nie są one przedmiotem naszego zainteresowania. 2. W wypadku używania terminów takich jak forma „nadzwyczajna” lub „zwyczajna” nie jest naszą intencją dokonywanie pozytywnej ani negatywnej oceny powstałych dyskusji na temat stosowności lub dopasowania tych czy innych terminów określających liturgię prezentowaną w Mszałach z 1962 i 1970 roku. 3. Odnosimy się w tych artykułach do dokumentów Soboru Watykańskiego II, Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz głównych dokumentów składających się na nauczanie papieży od Pawła VI do Benedykta XVI, ponieważ dokumenty te w oczach Stolicy Apostolskiej oraz Episkopatu katolickiego przedstawiają najnowszy i aktualny standard, zgodnie z którym przekazywana jest wiara Kościoła katolickiego. Odnosząc się do tych dokumentów, będziemy pamiętać o rezerwie, z jaką niektórzy katolicy przywiązani do nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego traktują zgodność tych dokumentów z tradycją doktrynalną reprezentowaną przez Magisterium przedsoborowe. Dalecy jednak jesteśmy od wypowiadania jakichkolwiek ostatecznych sądów dotyczących stosunku między Magisterium przed- i posoborowym, zwłaszcza że kwestia ta jest omawiana w pracach teologów takich jak Gherardini czy Amerio oraz rozmowach doktrynalnych między Bractwem Kapłańskim św. Piusa X i Stolicą Apostolską. W pełni wierzymy, że poza pewnymi różnicami dotyczącymi stylu i terminologii nie ma żadnej sprzeczności między zapisami cytowanego przez nas, nowszego Magisterium, i Magisterium wcześniejszego. Międzynarodowa Federacja Una Voce pokornie przedstawia opinie zawarte w tych artykułach do osądu Kościoła. Leo Darroch, prezes, Fœderatio Internationalis Una Voce

Dr Joseph Shaw, moderator podkomitetu ds. duchowości i liturgii

Msza po dawnemu...

Tradycja zanegowana

Dekalog

Mszalik

Mity i prawda

Zamów Nova et Vetera

Nasze rekolekcje

rekolekcje

Libri Selecti

Libri Selecti

Summa liturgiae

O nas

Czas na przywrócić prawdziwego ducha łacińskiej cywilizacji i polskości! Koniec bierności, czas zatrzymać i odeprzeć wrogów Kościoła, cywilizacji i polskości! Czas się podnieść i wyjść odważnie naprzeciw wrogom…
Czytaj dalej >>>

Potrzebujemy pomocy



Newsletter

Po zapisaniu się do Newslettera otrzymasz od nas 3 prezenty:
1) 15 tekstów liturgicznych, modlitw i pieśni (łac. i pol.)
2) encyklikę Piusa X "Pascendi dominici gregis"
3) encyklikę Benedykta XVI "Deus caritas est".

Czytelnia

Wyszukaj na stronie

Newsletter

To co najważniejsze prześlemy na Twój e-mail!