Środa, piątek, sobota - suche dni

suche dni

Na 22., 23. i 25. bm., według tradycyjnego kalendarza liturgicznego, przypadają Suche Dni Wrześniowe. Są to środa, piątek i sobota obchodzone w Kościele zachodnim co kwartał, na początku lata, jesieni i zimy, a od końca VII w. także wiosny, jako dni modlitwy przebłagalnej, dziękczynnej i błagalnej, połączone z postem ścisłym. Należą do najszacowniejszych zwyczajów roku kościelnego i sięgają do najdawniejszej epoki Kościoła rzymskiego - są starsze od Adwentu!.

Obchód Suchych Dni zapoczątkowany został w Rzymie i związany z był dziękczynieniem po zbiorach pszenicy, wina i oliwy - najważniejszych symboli liturgicznych zaczerpniętych z przyrody. Są to również dni pokuty za grzechy minionego kwartału, a ścisły post jest wynagrodzeniem za nieumiarkowane używanie darów Bożych. W VIII wieku Suche Dni wprowadzono w Galii, a w IX w Hiszpanii i reszcie katolickiego świata. Głównym obrzędem były Msze odprawiane w środę, piątek i sobotę. W Rzymie odprawiał je papież w jednej z bazylik zwanej kościołem stacyjnym. We wrześniu była nim bazylika Matki Boskiej Większej (Santa Maria Maggiore).

Treścią pierwotnych tekstów mszalnych, a częściowo także późniejszych, była praca rolnika (papież Leon I pozostawił szereg pięknych kazań na ten czas) z wyjątkiem Suchych Dni zimowych, które nawiązywały do Adwentu. Przy końcu V wieku w Suche Dni Zimowe udzielano Sakramentów kapłaństwa i diakonatu, a od XII w. również święceń niższych (ostiariat, lektorat, egzorcystat, akolitat i subdiakonat). Ścisłe terminy Suchych Dni określił w 1078 r. Ojciec Święty Grzegorz VII wyznaczając ich obchód po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu, Zesłaniu Ducha Św., Podwyższeniu Krzyża Św. (14.09) i po dniu Św. Łucji (13.12). W tym roku wyjątkowo Suche Dni Wrześniowe przypadają o tydzień później, bowiem środa po 14 września była jednocześnie – cieszącym się przywilejem pierwszeństwa - świętem Matki Boskiej Bolesnej.

Po Soborze Watykańskim II uzależniono datę i sposób obchodu od decyzji poszczególnych ordynariuszy, co nieuchronnie sprawiło, że ten prastary i powszechny zwyczaj praktycznie zniknął z obrzędowości katolickiej. Zachował się, lub odrodził jedynie tam, gdzie wspólnoty katolickie posługują się Mszałem św. Piusa V (tzw. trydenckim) i przypisanym do niego tradycyjnym kalendarzem liturgicznym oraz w diecezjach, w których konsekwentnie trzymano się starodawnych form i terminów. Warto praktykować ten obyczaj, zwłaszcza, że ofiara, asceza i wyrzeczenie to postawy, kórych świat bardzo potrzebuje.

Msza po dawnemu...

Tradycja zanegowana

Dekalog

Mszalik

Mity i prawda

Zamów Nova et Vetera

Nasze rekolekcje

rekolekcje

Libri Selecti

Libri Selecti

Summa liturgiae

O nas

Czas na przywrócić prawdziwego ducha łacińskiej cywilizacji i polskości! Koniec bierności, czas zatrzymać i odeprzeć wrogów Kościoła, cywilizacji i polskości! Czas się podnieść i wyjść odważnie naprzeciw wrogom…
Czytaj dalej >>>

Potrzebujemy pomocy



Newsletter

Po zapisaniu się do Newslettera otrzymasz od nas 3 prezenty:
1) 15 tekstów liturgicznych, modlitw i pieśni (łac. i pol.)
2) encyklikę Piusa X "Pascendi dominici gregis"
3) encyklikę Benedykta XVI "Deus caritas est".

Czytelnia

Wyszukaj na stronie

Newsletter

To co najważniejsze prześlemy na Twój e-mail!